Anders nog

Anders nog?

Zoete aardappel, verse gember, madame jeanette pepers, kouseband... Ze hebben het allemaal! Als ik op de markt rondloop zie ik het ene na het andere plaatje van zomerse gerechten voor me. Ruik ik het bijna, sterker nog, ik proef het! Met al die variatie maak je een voedzame en, nog belangrijker, appetijtelijke maaltijd.

Watertandend en fantaserend over het avondmaal, liep ik mijn buurman tegen het lijf. Mijn buurman is chef-kok. Dus hij kan er over meepraten. Wat de pot die avond schafte en hoe je de lekkerste zomersalade klaarmaakt. Voordat we het wisten ging het gesprek over van variëteit in groente en fruit, naar diversiteit op de (arbeids)markt. En over nut (en noodzaak?) van quota voor vrouwen in de top.

“Die vrouwenquota zijn maar onzin”, zei de buurman. Zou het? Het is in ieder geval een lastig, enigszins gevoelig onderwerp. Vrouwenquota hebben voordelen en nadelen. Twee stuks fruit en twee ons groente! Het is maar de vraag of je daar altijd zin in hebt. Zeker als het moet van je moeder. En als je verder goed eet, slaapt, niet rookt en niet drinkt. Ook al weet je dat het eigenlijk wel goed voor je is.

Of de soep van vrouwenquota zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend, hangt ook af van waar je deze opdient. BB met R (Bruine bonen met rijst) verplicht op het wekelijkse menu van een gezin uit het Friese Joure, lijkt niet helemaal reëel. Maar Surinaamse families uit Amsterdam Zuid-Oost? Die halen dat quotum met gemak.

“Quota zijn al helemaal onzin omdat selectiecommissies helemaal geen voorkeur meer hebben voor een man of een vrouw”. Is dat zo? Of is dit een kwestie van beeldvorming? En stel dat die beeldvorming wijdverbreid is. Welke gevolgen heeft dat voor beleid dat juist imperfecties bij het aanstellen van managers en directeuren (bijvoorbeeld door middel van quota) probeert tegen te gaan?

Ik kan (en wil) me ook niet voorstellen dat selectiecommissies bewust vrouwen van topposities uitsluiten. Eventuele onbewuste voorkeuren zijn ongrijpbaar, maar wel voorstelbaar. Commissies bestaande uit mannen kunnen onbewust op zoek zijn naar dat succesvolle equivalent van zichzelf.

Wat zijn de feiten? Volgens de Female Board Index 2010 is het aantal vrouwelijke directeuren bij alle beursgenoteerde bedrijven gestegen van 8 naar 9. Dit is 3,4% van het totale aantal directeuren. Het aantal vrouwelijke toezichthouders is gestegen van 51 naar 52, wat 10,7% is van het totale aantal toezichthouders. 60 Van de 99 bedrijven hebben helemaal geen vrouwen in directie of raad van commissarissen. Deze cijfers spreken voor zich als je bedenkt dat op dit moment al 60% van het hoogopgeleide personeel dat straks die topfuncties gaat bekleden, vrouw is. Het kan nóg diverser dacht ik, toen ik mijn groente afrekende. “Anders nog?”