Female Leadership Program
Door: Melek Usta
zaterdag 5 maart 2011
Had graag iets relaxter aan deze reis begonnen en niet vanochtend pas mijn koffer willen inpakken. Maar dat zat er qua schema domweg niet in. Was net een paar dagen terug van een deels zakelijke trip naar Istanbul. En in die paar dagen voorafgaande aan deze reis was de agenda alweer dichtgeslibd met veel zakelijke afspraken, een interview voor de krant en een tv opname. Hilarisch genoeg was het interview bedoeld voor de bijlage van een dagblad met als titel ‘Genieten’. Voor mij was de titel ‘ Rennen’ toepasselijker geweest. Donderdagavond zat ik in Desmet studio’s voor de opname van het programma ZOZ van de VPRO. Is vanmiddag om 15.15u uitgezonden. Heb het zelf niet gezien. De volgorde van vragen straks aan vriendlief zijn: (als ik hopelijk, mijn veilige aankomst kan melden) a) zag ik er goed uit op tv? en b) wat vond je van mijn inhoudelijke bijdrage, voor zover mijn beste quotes er niet uit zijn geknipt? Het was een gesprek tussen Esther Mirjam Sent, hoogleraar aan de Radboud Universiteit, Salima Belhaj, fractievoorzitter van D66 in Rotterdam en mij dus. In het kader van internationale vrouwendag wilde men weten of de vrouwenemancipatie in NL al is voltooid. Het antwoord is wat mij betreft loud en clear: NEE, dat is het niet. Als meer dan de helft van de vrouwen behorend tot de beroepsbevolking minder dan 12 upw of helemaal niet werkt, dan is er iets heel erg mis in ons Nederland. Een stevig debat bleef (helaas) uit omdat wij drieën het wel erg met elkaar eens waren.
Enfin, mooie bruggetje naar de reden van mijn reis nu naar Amerika. Ik ben ergens eind vorig jaar door de Amerikaanse ambassade in NL gevraagd of ik deel wilde nemen aan een International Female Leadership Program van 3 weken. Dat klonk uiteraard waanzinnig interessant en als een hele eer omdat ik als enige vrouw uit NL dit jaar voor dit programma ben gekozen. Met 20 vrouwen uit heel Europa in de VS 4 staten bezoeken en allemaal interessante mensen zien en spreken is best uniek. En hoe vaak maak je mee dat je zo’n vraag krijgt? Dat maakte de aanvankelijke aarzeling, of ik wel zo lang weg wilde van Colourful People en mijn mannen (zoon en vriendlief), snel wegdampen en besloot ik dus te gaan.
Overigens moet de titel ‘European Female Leader’ wel iets ruimer gezien worden. Bij nadere bestudering van de lijst van dames die deelnemen, wordt onder ‘Europees’ ook verstaan: Georgie, Polen, Griekenland, Turkije, etc. Maar ja, aan de andere kant valt er in de landen van deze vrouwen (net zoals ook in NL) een hele hoop ten goede te veranderen als het aankomt op vrouwenemancipatie. Elk land heeft daarin zijn eigen specifieke opgave en problematiek. Waar wij in NL een verwaarloosbaar percentage vrouwelijke hoogleraren hebben, heeft Turkije er bijvoorbeeld 20%. Tegelijkertijd is in een land als Turkije de keuzevrijheid van vrouwen nog heel gering.
Een opmerking tussendoor: op dit vliegtuig van United Airlines (Amerikaanse luchtvaartmaatschappij) valt mij op dat er veel mannelijke stewards werken en ook mannen die zeker ouder dan 60 jaar zijn. Nu wij zeker tot 67 jaar moeten werken in NL, ben ik benieuwd wanneer wij dat ook bij onze luchtvaartmaatschappijen gaan terugzien.
Vriendlief heeft mij gisteravond verrast op een prachtige lichtgewicht Apple notebook. Ik zal hem overal mee naartoe kunnen nemen en jullie met enige regelmaat ook via mijn blogs deelgenoot maken van alle leuke, interessante, grappige maar ook irritante zaken die ik meemaak.
I’ll keep you folks posted. Comments zijn welkom!
