Female Leadership Program Wk.1 Deel 1 

Door: Melek Usta

Washington, maandag 7 maart

Vandaag de briefing gehad over alle praktische zaken aangaande deze trip. Er zijn veel verschillende ambtenaren betrokken bij ons programma, onder andere mensen van ‘Bureau of Educational and Cultural Affairs’. We krijgen te horen dat er in totaal vijf groepen uit verschillende werelddelen in dezelfde periode zijn uitgenodigd. Dit zijn vrouwelijke leiders uit Latijns-Amerika, Azië, het Midden-Oosten, Afrika en Europa (onze groep). We hebben een paar programmaonderdelen gezamenlijk. Dat betekent dat we met circa 100 vrouwen op verschillende momenten samenkomen. Een enorme organisatie, waar veel professionals, vooral vrouwen, bij betrokken zijn. Opvallend vind ik dat we ook te maken hebben met veel ingehuurde ‘krachten’. Zo zijn onze dagelijkse begeleiders (hier English Language Officers, ELO, genaamd), allemaal ‘contractors’. Elke groep heeft drie ELO’s tot zijn beschikking. Wij hebben twee vrouwen en een man als ELO. De man in kwestie is op hoge leeftijd, schat hem tegen de zeventig jaar(durf het niet te vragen). Je ziet hier wel meer mensen op hoge leeftijd nog werken. En al die mensen lijken ook veel ‘fun’ te hebben in hun jobs.

Ons eerste, gezamenlijke bijeenkomst met de andere groepen was vanmiddag in het Marshall Center waar we een lunch hadden in de ‘Benjamin Franklin State Dining Room’. Een monumentale ontvangstruimte die opgedragen is aan de ‘Father of the American Foreign Service’. Veel van de diplomatieke buitenlandse gasten worden hier onthaald. We werden verwelkomd door Ann Stock, staatssecretaris Buitenlandse Zaken met de portefeuille Onderwijs en Cultuur. Ik zat aan tafel met dames uit China, Thailand en India. Veel van deze vrouwen maken zich in hun land hard voor vrouwenrechten. Natuurlijk lezen we erover en hebben we wel een idee van hoe slecht de positie van vrouwen elders in de wereld is, maar het maakt erg veel indruk wanneer je al die persoonlijke verhalen hoort. Er zijn vrouwen die voor hun activiteiten in de gevangenis hebben gezeten, er zijn vrouwen die het land zijn uitgevlucht en al jaren hun familieleden niet hebben gezien. Wanneer je deze vrouwen persoonlijk leert kennen dan zijn de verhalen niet meer ver weg maar heel dichtbij.

Eerste indruk van Washington: een echte diplomatenstad. Prachtige gebouwen die allemaal net geboend lijken. Geen vuiltje op straat te bekennen. En iedereen, mannen en vrouwen, keurig in pak.

Washington, dinsdag 8 maart

Vandaag is een bijzondere dag. Voor mij dubbel zo bijzonder omdat ik te horen heb gekregen dat ik vandaag tante ben geworden van een neefje. Mijn jongste broer en zijn vrouw hebben vandaag hun eerste kind, Timur Kaan, gekregen. Hopelijk kan ik via skype de jongste telg uit de Usta clan snel bewonderen, zodat ik ook nog iets meekrijg van zijn eerste weken. Geboren worden op internationale vrouwendag is iets waar Timur Kaan zich nu niet druk om maakt, maar hopelijk later de diepere betekenis van zal waarderen.

Vandaag is ook bijzonder omdat ik niemand minder dan Hillary Clinton en Michelle Obama heb ontmoet. We zijn uitgenodigd om deel te nemen aan de ‘International Women of Courage Award’ uitreiking. Deze onderscheiding is in 2007 in het leven geroepen door Condoleezza Rice, voormalig minister Buitenlandse Zaken, om internationale vrouwendag extra betekenis te geven. Hillary Clinton en Michelle Obama reiken vandaag de onderscheidingen uit aan 10 vrouwen afkomstig uit verschillende landen. Deze vrouwen worden onderscheiden vanwege hun exceptionele moed, lef en leiderschap die ze in hun landen hebben getoond, vaak ook met gevaar voor eigen leven. Moed, lef en leiderschap zijn de kernbegrippen in de speeches van alle sprekers. Een uitspraak van Clinton die in dit verband mij zal bijblijven is ‘talents are universal, but opportunities are not’.

’s Middags hebben we een ontmoeting met vier topvrouwen.

• Betty Hudson, een invloedrijke dame die haar sporen in de media heeft verdiend en nu executive vice president Communications is van de National Geographic Society.
• Susan Ness, verbonden als senior fellow aan de Center for Transatlantic Relations aan de Johns Hopkins School of Advanced International Studies (SAIS) tevens eigenaar van een consultancy bureau gespecialiseerd in communicatievraagstukken. Is politiek actief en heeft vele onderscheidingen gehad o.a. voor haar verdiensten in de radio- en tv branche.
• Professor dr. Federiga Bindi, verbonden als onderzoeker aan de Universiteit van Rome en tevens senior fellow aan de SAIS. Is adviseur voor de minister van Buitenlandse Zaken voor Italie.
• Last but not least: Sheila Brooks, een gepassioneerde zwarte vrouw die een Emmy award heeft gekregen voor haar werk als voormalig journalist. Ze heeft een goed lopend eigen bedrijf dat is gespecialiseerd in full service media en communicatie. Heeft daarnaast verschillende commissariaten. Is tevens verbonden aan de Howard University waar ze les geeft aan studenten die ondernemer willen worden en volgt er zelf een master studie massacommunicatie.
  
  Zoals gezegd, allemaal zeer inspirerende topvrouwen, die niet ingewikkeld doen over het feit dat specifieke aandacht en wetgeving nodig is om vrouwen op (top)posities te krijgen. Ook hun relativeringsvermogen is verfrissend. Betty zei ‘I’m deeply committed to more fun also’.

Washington, woensdag 9 maart

Ook vandaag weer een vol schema. ’s ochtends een gesprek met Lisa Kaiser Hickey. Zij is de vice president van The International Alliance for Women (TIAW) en tevens eigenaar van Douglas Screen Printers. TIAW is een wereldwijde koepelorganisatie dat meer dan 45 vrouwennetwerken en ruim 50.000 vrouwen wereldwijd vertegenwoordigd. TIAW ondersteunt vrouwen en hun netwerken door connecties te leggen en programma’s aan te bieden. Alle evenementen, congressen en netwerken wereldwijd zijn te lezen op www.tiaw.org. Lisa vertelde dat er zeer interessante onderzoeken zijn gedaan door catalyst.org als het gaat om hoe meer vrouwen op invloedrijke posities te krijgen. Probeerde zojuist die onderzoeken te downloaden, maar helaas blijken de meest interessante rapporten niet openbaar te zijn en kun je ze alleen downloaden als je member bent. Lidmaatschap kost een paar centen; € 20.000,- om precies te zijn!

In de middag gaan we naar het hoofdkantoor van de US Small Business Administration (SBA). Zeg maar de Kamer van Koophandel maar dan specifiek voor het MKB. In 1989 heeft de SBA de National Women’s Business Council (NWBC) opgericht om vrouwen gericht te adviseren en te ondersteunen bij hun wens om een eigen bedrijf te beginnen. Om hier uitvoering aan te geven zijn er door heel Amerika circa 110 centra geopend waar vrouwen terecht kunnen. Uit onderzoeken en analyses van NWBC is gebleken dat vrouwen hun gender specifieke problemen en behoeften hebben als het gaat om ondernemerschap. Vrouwen hebben vaak andere motieven om een onderneming te beginnen dan dat mannen hebben. Vrouwen zijn vaak conservatieve ondernemers, minder doelgericht en niet bezig met groei, netwerken onvoldoende en hebben minder zelfvertrouwen dan mannen. NWBC is daarom van mening dat het (verder) op weg helpen van vrouwen, gerichte advisering en ondersteuning behoeft. De overheid kent hier in Amerika een regeling waarbij een deel van de uitgaven voor producten en diensten het MKB ten goede komt. Slechts 3,9% hiervan gaat naar vrouwelijke ondernemers. Het NWBC heeft zich ten doel gesteld om dit op te trekken naar 5% door meer vrouwen gebruik te laten maken van deze regeling. Meer informatie over deze organisatie is te vinden op www.nwbc.gov.

Tweede deel van de middag hebben we een afspraak met Rosa DeLauro, een democraat in het congres die zich o.a. hard maakt voor vrouwenrechten. Wanneer we in haar kamer arriveren, blijkt dat ze in een spoeddebat over ‘healthcare’ zit en ze helaas ons niet te woord zal staan. Wel spreken we haar bureauchef, Melinda Cep. Grappig genoeg worden we ontvangen in de werkkamer van Rosa DeLauro waar letterlijk alle muren volhangen met foto’s van andere politici, vrienden en familie. Op de vraag wat een congreslid verdient vertelde Melinda ons dat ze jaarlijks 150.000 dollar verdienen. Rosa schijnt ervoor gekozen te hebben met 90.000 genoegen te nemen en het resterende bedrag gaat naar een fonds voor kanker die ze zelf heeft opgericht. Ze heeft zelf borstkanker gehad. Rosa is van origine Italiaanse en behoort tot de 2e generatie bi-culturelen in Amerika. Ik vind het bemoedigend om te zien hoeveel bi-culturelen hier te zien zijn op sleutelposities. Diversiteit in allerlei type organisaties wordt hier zeer hoog aangeslagen en belangrijk gevonden. Er zijn gerichte programma’s voor zowel minorities als women.

In de straat waar ons hotel ligt, heb ik een leuk Turks restaurant gespot. Daar ga ik vanavond eten!